De broes op stelten

Beste collega-mensen,

We staan weer met ons twee poten in de Belgische realiteit en da is pfffffffffffffffffffffffffffffffff... Versta ons nie verkeerd: we zijn blij om (bijna- iedereen van ullie terug te zien, ma 't voelt nondedoeme alsof ze ons weggeplukt hebben van een tropisch strandje omringd door tientallen schaars geklede, wulpse miekes en ons gedropt hebben in nen ijskouwe, pikdonkere frigo samen met de volledige bezetting van Get Ready. Met ander woorden, we voelen ons gepakt!
Zoals jullie al wel hebben kunnen merken heeft het Laotiaanse levensritme ons volledig opgeslorpt en is er van den blog nimmer vet veel in huis gekomen, waarvoor onze excuses, ma ge zult aan de fotookes wel hebben kunnen zien da we ons ook in ons laatste maand nie bepaald verveeld hebben. Laos was een prachtig vervolg aan het fantastische Cambodja, zonder twijfel de twee landen die ons hart het meest veroverd hebben. Zuid-Thailand daarentegen... schoon, daar nie van, ma oh zo toeristisch.
En nu zijn we dus terug in Belgium en is de kans da ge ons tegenkomt aan den toog bij De Kroon er weer iet groter op geworden...
Misschien nog een paar tips en dingen die we geleerd hebben op onzen trip en die toekomstige avonturiers nog van pas kunnen komen:
- Tijd en afstand zijn heel relatieve begrippen in Zuid-Oost-Azië. 5 minuten ginds duren in Europa al gauw een uurke.
- Porseleinen tronen, toiletpapier, nen doortrekker, da kennen ze dus nie overal. Neeje, in plaats daarvan moogde uwe muppes in een kot mikken, de poep proper spuiten met een sproeierke en derna uw kunstwerk eigenhandig doorspoelen met een emmerke water. Zeer leerrijk!
- Al zitte op 10000 km van huis, let op uw woorden! Zeg bijvoorbeeld nie al te luid 'Nondedoeme, die heeft een ferm stel loezen hangen'. Hollandse vrouwen zitten immers overal...
- En voor de Thailandreizigers: zeg nie te gauw 't was weer een vrouw. Da kan ooit voor serieuze verrassingen zorgen...
Zo, we hopen da jullie toch een beetje hebben kunnen genieten van onzen blog en, wie weet, er zelfs iet van hebben opgestoken! Voor degenen die geïnteresseerd zijn in de wildste en vettigste verhaalkes (die uiteraard zeer beperkt zijn in aantal), die kunnen altijd es proberen om ons op een minder helder moment aan te spreken. Voor de Lommelaars: waarschijnlijk heb je 't meeste kans in de Kroon, al horen we na deze reis qua alcoholverbruik eerder in 'T Witte Paard thuis...

Merci, schol en tot de volgende!

Helaba!

Hier zijn we der nog es mee. 'T is misschien al een tijdje geleden ma da is nie helegans ons schuld. Het internet in Cambodja en Laos (als 't er al is) volgt het tempo van de lokale bevolking: alles in slow motion. En tja, misschien is da ook al wel een beetje op ons overgeslagen ook... 'T zal pijn doen als we terug in da hectische Belgie zullen moeten meedraaien!
Ma goed, daar willen we nog ff nie aan denken. Es denken, wa hebben we zoal te vertellen? Heel veel en nix tegelijk eigenlijk. Ge maakt hier elke dag de meest ongelooflijke dingen mee, ma 't is nondedoeme nie simpel om 't allemaal in woorden om te zetten. Toch ma es proberen...
Cambodja hebben we verlaten met hetzelfde gevoel als toen we het binnenkwamen: wat een land! Toch wel onze favoriet tot nu toe.
De tempels van Angkor Wat waren adembenemend ma ook talrijk. Na 3 dagen tempels kijken moeten ze u al iet serieus voorschotelen eer da ge nog es zult opkijken... Derna richting Kratie getrokken waar de zoetwaterdolfijnen in de Mekong geregeld es kwamen piepen. Tot daar alles geheel volgens de planning, da kan natuurlijk nie blijven duren met drie tamme beren als onszelf. In Kratie kwamen we er namelijk achter da we ons visum voor Laos nie aan de grensovergang zelf ma wel in Phnom Penh (300 km terug) moesten gaan halen. Twee dagskes buszitten voor een onnozel stukske papier, zwaren tegenvaller! Ma hup, 't was al tijd voor onze laatste stop op Cambodjaanse bodem en wa voor ene! Drie uur op ne zandweg door den jungle en dan uit het niks zit je opeens in een stadje, Banlung genaamd. Uiteraard zijn we ook hier weer den jungle ingetrokken voor nen dag of twee: slapen in de hangmat met alleen ma een zeil boven uwen kop, eten maken boven een houtvuurke,... Heel gezellig allemaal. Hoogtepunt was ons nachtelijke vistocht met onze sherpa op kop, den machete in den aanslag, en wij drie der achteraan door de volledig overgroeide junglerivierkes. Veel geluiden, veel (gevaarlijke en minder gevaarlijke)beestjes,... pure National Geographic!
Geweldige afsluiter voor een geweldig land ma 't was Laos time! Pfff, en wa te zeggen over Laos? Als het voor ons lijkt alsof de Cambodjanen nooit hoger schakelen dan tweede versnelling, dan is't alsof ne Laotiaan em met moeite in eerste krijgt. Als ge chance hebt gebeurt er iets, als er nix gebeurt is't ook zo. Ma om nu te zeggen da we ons hier rot ergeren, wel integendeel, we zijn er al volledig in mee! Prachtig voorbeeldje van de Laotiaanse mentaliteit: gisteren hadden we een ticket voor de nachtbus naar Vientiane en toen die na een dik uur wachten ons nog altijd nie was komen oppikken, wisten ze ons te melden da die nachtbus al een stuk onderweg was en ons gewoon vergeten was... Dan is't effe serieus vloeken, ma kom, nix aan te doen en we hebben er toch een gratis overnachting aan overgehouden. Nu is't alleen ma hopen da we 't avond wel op die bus zitten...
Voila, da moet zo ongeveer 't belangrijkste zijn da we voorlopig te melden hebben. We zullen proberen om onze volgenden update iet vlotter te laten doorkomen, ma zoals het ne goeie Laotiaan toehoort gaan we ons vooral nie laten opjagen!

Lakone! (da is saluukes in't Laotiaans, hebben ze ons toch wijsgemaakt...)

Ne goeiendag allemaal,

Een tweede poging om iets meer te vertellen over Cambodja, de vorige was achteraf bezien iet te beknopt. Cambodja is... het paradijs eigenlijk. OK, de gezondheidszorg is aan de povere kant, 't is hier misschien wa vuil, de wegen zijn avontuurlijk aangelegd,... ma da maakt allemaal nix meer uit als je de pluspunten van dit bizarre landje ertegenover zet!
Als er 1 ding is da we op onze tijd hier geleerd hebben over ons belgenlandje, dan is het wel da wij veel, heel veel te veel regels hebben. Hier geen gezeik over bouwvergunningen, belachelijke veiligheidsregeltjes,... Als ge hier met 4 man zonder helm op enen brommer wilt kruipen, moete da vooral zelf weten. De flikken laten u rustig doorrijden en komen misschien zelfs eens kijken as ge accidenten maakt. Het gaat hier gewoon allemaal een versnellingske trager dan bij ons: leven en laten leven! En da maakt da er hier ne geweldig relaxe sfeer hangt die wij bij ons nooit ofte nooit zullen kennen.
Ma kom, genoeg gepreekt, wa hebben we zoal uitgestoken in ons eerste 10 dagen Cambodja? De overgang van Vietnam naar Cambodja was al ne schitterende indicator van hoe de zaken er hier aan toe gaan. We eindigden in Vietnam op ne geasfalteerde weg die leidde tot aan een groot bakstenen douanekantoor en begonnen in Cambodja op ne zandweg met volgeregende kraters tot aan een veredeld tuinhuis da dienst moest doen als grenspost. Na drie kilometer in onze Cambodjaanse taxi moesten we al van auto veranderen, de ophanging was naar de filistijnen... Den toon was gezet!
Onze eerste halte op Cambodjaanse bodem was Kampot, waar we meteen 4 nachten zijn blijven hangen. Brommerke gehuurd en de omgeving wa verkend en 't was liefde op 't eerste gezicht: prachtige grotten en eilanden, schitterende natuur, relaxe en vriendelijke mensen,... Laatste dag nog ne jungletrekking ondernomen tot aan de ruines van de Bokor, fenomenaal! Onze gids op kop met de machete in den aanslag en hup den berg op. Gene pad meer, geen probleem, dan maken we er zelf wel ene. Hetzelfde in de grotten, geen koordjes of paden, daar doen ze nie aan mee, ge zult op handen en knieen over de rotsen kruipen en ge zorgt ma da ge nie valt! Nie zonder risico, ma tegelijkertijd zoveel chiquer dan de geprepareerde monumentjes van bij ons.
Toen we het in Kampot wel gezien hadden was het tijd voor Phnom Penh, de hoofdstad. De Killing Fields, Tong Sleung prison,... verschrikkelijke herinneringen aan het regime van Pol Pot. We kunnen het garanderen, daar wordt ne mens stil van.
Na Phnom Penh volgde Battambang en ne schitterende boat trip later zaten we in Siem Reap, waar we voorlopig nog altijd rondhangen.
We zouden echt nog uren kunnen lullen over Cambodja, ma we gaan jullie gewoon doorverwijzen na de fotookes...

Groeten en tot de volgende zitting!

Heeeeeeeelaaaaaaa,

Alles ok in Belgium? Hier wel in ieder geval:-)!
Morgen nog es opnieuw proberen (misschien)...

Yuuw, ciao en adios!

Hallo allemaal,

We hebben de afgelopen dagen al wa paniekerige berichtjes ontvangen, ma wees gerust, we leven nog! 'T is hier redelijk onrustig op gebied van 't weer, ma wij zijn er tot nu toe vrij goed in geslaagd de grootste probleemgebieden te vermijden. De tyfoon heeft vooral voor problemen gezorgd in het noorden van Vietnam, Laos en een deel van Cambodja. Gebieden waar we ofwel al gepasseerd zijn of die nog op ons lijstje staan in de komende weken. Wa nie wil zeggen da wij altijd van een stralend zonneke hebben genoten. Wij hebben al meerdere keren mogen ondervinden wa een tropische regenbui precies inhoudt. Achterop een brommerke dan nog, heel plezant!
Ma ondanks da mindere weer hebben we de afgelopen dagen toch weer ne geweldige tijd gehad. Vanuit Nha Trang zijn we met de Vietnam Easy Riders vertrokken voor een vijfdaagse tocht die ons nu tot aan de grens met Cambodja heeft gebracht. De leider van de bende, Mister Nam, beloofde ons vooraf een trip die ons het echte Vietnam zou leren kennen en inderdaad, dichter dan dit kan je als toerist niet bij de Vietnam lifestyle geraken. Eten, slapen, drinken, alles deden we met de locals. Enkel in Ho Chi Minh City (Saigon) hebben we ons nog even ne toerist gevoeld, ma voor de rest was het de plaatselijke bevolking en wij. Het was ook aan hun gezichten te zien, ge ziet ze denken: daar, een bleekscheet! Meer dan da we zelf dingen bekeken hebben, waren wij zelf de grote bezienswaardigheid.
Wa nie wil zeggen da we geen prachtige dingen hebben gezien en meegemaakt. Gebouwen uit het Chamtijdperk, de zandduinen van Mui Ne, de Cu Chi-tunnels van tijdens den oorlog, de boat trip op de Mekong Delta,... Zeer mooi allemaal. Ma zoals gezegd, meer nog dan die bezienswaardigheden was het vooral het leven tussen de Vietnamezen da echt indruk op ons heeft gemaakt. De plekken waar we ooit gegeten en geslapen hebben, velen zouden er voor gepast hebben, denken we. Zo zaten we 's avonds in Mui Ne nog wa te kaarten voor het slapengaan toen we opeens op het doorgeefluikje tussen keuken en restaurant ne joekel van een rat zagen zitten. Den eerste keer twijfelden we nog, ma toen ie ne keer of vier met z'n hele gezinneke gepasseerd was moesten we toch ne keer slikken. 's Morgens ma gepast voor 't ontbijt... En zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan. Restaurants waar de vliegen met de honderden rond uwe kop zitten, weinig hygienische keukens,... Het went allemaal. Het eten is zelfs om duimen en vingers bij af te lekken.
En we kunnen het nie genoeg vermelden, het Vietnamese verkeer is absoluut waanzin. Met geen woorden te beschrijven: chaos maal tien! Wegen met kraters derin en chauffeurs die met tien vechten voor een plekske. Ze hebben hier bijvoorbeeld een mooi systeemke waarbij er boven het verkeerslicht wordt afgeteld tot het groen wordt. Kunnen ze bij ons zelfs nog iet van leren. Ma in de plaats van even te wachten knallen ze hier met tien motorbikes naast mekaar lustig door het rood, terwijl er van links en rechts ook nog es honderden komen aangevlogen. Daartussenin nog wa camions en bussen en ge kunt u misschien wel voorstellen da het nie echt geschikt is voor hartlijders. Als ge daarbij dan ook nog es een tropische regenbui op uwe nek krijgt. Ge moet het zelf meegemaakt hebben om het te kunnen bevatten...
Nog een voorbeeldje van hoe da regels in Vietnam nie al te strikt zijn: in de Cu Chi-tunnels kwamen we op een bepaald moment aan ne schietstand. Zin om ook es te knallen? We konden kiezen tussen ne AK 47, ne M16, ne volautomatische M60,... En zo hebben we ondertussen alledrie al es met ne volautomatische M60 geschoten, beter bekend als het zwaar geschut waar ene John Rambo al heel wa mean motherfuckers mee heeft afgeknald. Only in Vietnam!
En nu zitten we dus aan het einde van onze Vietnamtrip. Morgen trekken we Cambodja in. Daarstraks nog es in onze reisboek gekeken: heel veel waarschuwingen over mogelijke gevaren en ne povere gezondheidszorg. As we Cambodja overleven, hebben we er goeie hoop op om heel thuis te raken;-). We weten ook nie hoe het daar met internet en computers zit, dus gene paniek as we effe nix van ons laten horen, het zal wel aan de Cambodjaanse computers liggen. Geen nieuws is goei nieuws! Zegt den Driesen toch...

Cheers en tot de volgende!